De Pratende Eekhoorn

~ een eikel met een geheim ~

Het was vroeg in de herfst toen Nora een eekhoorn zag die rare dingen deed. Hij rende heen en weer onder een eik, en bij elke stap zei hij hardop: "Hier? Nee. Hier? Nee. Hier? Misschien!"

Nora bleef stilstaan en luisterde verbaasd. "Praat jij?" vroeg ze voorzichtig.

De eekhoorn keek geschrokken op. "Oeps! Heb je me gehoord? Niet doorvertellen hoor. Wij eekhoorns mogen eigenlijk niet praten waar mensen bij zijn. Maar ja, ik praat de hele dag. Tegen mezelf, tegen mijn eikels, tegen de takken. Het helpt mij om dingen te onthouden."

Nora ging op haar knieën zitten. "Wat ben je aan het doen?" vroeg ze.

"Ik verstop mijn laatste eikel," zuchtte de eekhoorn. "Mijn allerlaatste, allerbeste, allerdikste eikel. En ik kan maar niet de juiste plek vinden. Niet onder die struik, want daar woont een muis. Niet bij die boom, want daar komt elke ochtend een vos langs. Niet hier, want het is te dichtbij de boswachter."

Nora dacht na. "Waarom is deze eikel zo bijzonder?" vroeg ze.

De eekhoorn glimlachte trots. "Omdat hij van mijn mama is. Voordat zij wegging om bij de Grote Eik in het noorden te wonen, gaf ze mij deze eikel. Ze zei: 'Als jij hem plant, groeit er een boom waaronder onze familie ooit weer samen zal komen.'"

Nora keek om zich heen. Ze zag een mooi plekje aan de rand van het bos, waar de zon altijd scheen en waar geen vossen kwamen. "Wat dacht je hiervan?" wees ze.

De eekhoorn rende erheen, snuffelde aan de grond en knikte heel hard. "Perfect! Hier komt de zon, hier komt de regen, en hier voelt het veilig. Dank je wel, Nora!"

Samen groeven ze een klein gaatje. De eekhoorn legde de eikel erin, drukte hem zachtjes aan, en bedekte hem met aarde en blaadjes.

"Wanneer komt mama jouw boom bezoeken?" vroeg Nora.

"Over heel lange tijd," zei de eekhoorn. "Eikels groeien langzaam. Maar dat geeft niet. Sommige dingen zijn het waard om op te wachten."

Nora knikte. Ze begreep het. Soms duurden goede dingen lang, en dat maakte ze juist nog mooier.

Voordat ze wegging, vroeg ze: "Hoe heet je eigenlijk?"

De eekhoorn boog. "Tristan, tot uw dienst. En als jij ooit nog naar het bos komt, kom dan langs. Dan vertel ik je nog meer geheimen."

En dat deed Nora. Heel vaak. Want pratende eekhoorns zijn zeldzaam, maar als je er een tegenkomt, is hij meestal de beste vriend die je kan wensen.

~ Einde ~