Maan en de Verloren Ster

~ niemand is te klein om belangrijk te zijn ~

Op een koude winteravond viel er een ster uit de hemel, recht in Nora's tuin. Hij was zo klein als een knikker en straalde zachtjes blauw.

Nora rende met haar laarzen aan naar buiten. De ster lag in het gras te bibberen. "Niet bang zijn," zei Nora zacht. Ze pakte de ster heel voorzichtig op. Hij voelde warm aan, als een vers gebakken broodje.

"Hoe heet jij?" vroeg Nora.

"Twinkel," zei de ster met een piepstemmetje. "Ik ben uit de Grote Beer gevallen. Mijn mama maakt zich vast vreselijk veel zorgen."

"Hoe krijgen we jou weer thuis?" vroeg Nora.

Twinkel zuchtte. "Alleen de maan kan mij terugbrengen. Hij is mijn opa, weet je. Maar hij is heel ver weg."

Nora dacht na. Ze nam Twinkel mee naar binnen, wikkelde hem in een zacht doekje, en zette hem in een schaaltje op de vensterbank. Daarna ging ze pen en papier halen.

"Lieve Maan," schreef ze in haar mooiste handschrift. "Uw kleinkind Twinkel is in mijn tuin gevallen. Hij heeft heimwee. Kunt u alstublieft langskomen?"

Ze hield de brief omhoog voor het raam, recht naar de maan. De maan zag het meteen, en knipoogde met zijn ene oog.

Een paar uur later, toen iedereen in huis al sliep, hoorde Nora een zacht geklop op haar raam. Daar stond de maan zelf, zo groot dat hij bijna niet door het raam paste. Hij had een ladder van maanstralen meegebracht.

"Mijn lieve Twinkel," zei de maan, en hij pakte het kleine sterretje voorzichtig vast. "We waren zo bezorgd."

Twinkel sprong in zijn handen en straalde nu helemaal niet meer bibberend, maar fel en blij.

"Hoe kan ik je bedanken?" vroeg de maan aan Nora.

Nora dacht na. "Misschien kan u soms heel even bij mijn raam langskomen? Om gedag te zeggen? Het is altijd een beetje eenzaam als je in slaap probeert te vallen."

De maan glimlachte. "Dat doe ik graag. Kijk maar eens goed, elke avond als jij naar bed gaat, zal er een extra grote maanstraal door jouw raam vallen. Dat ben ik die jou welterusten wens."

En zo gebeurde het. Elke avond, vanaf die dag, zag Nora vlak voor het slapen gaan een grote zilveren straal door haar raam. Hij voelde als een warme knuffel.

Ze sliep dan altijd meteen in, met een glimlach op haar gezicht.

~ Einde ~