De Vriendelijke Reus en de Bibliotheek

~ groot van buiten, zacht van binnen ~

In Nora's stad stond een hele oude bibliotheek met een grote houten deur. Maar op een dag werd de deur niet meer geopend. Iedereen begreep waarom: een reus was komen wonen in de bibliotheek, en hij paste niet door de deur als hij naar buiten wilde.

De mensen waren bang. Ze durfden niet meer naar binnen. De bibliothecaresse zat verdrietig op de stoep.

Maar Nora was niet bang. Ze was nieuwsgierig. Op een woensdagmiddag liep ze naar de bibliotheek en klopte op de deur.

"Wie is daar?" donderde een diepe stem.

"Ik ben Nora. Mag ik binnenkomen?"

Even was het stil. Toen klonk er een geluid van schuiven, en de deur ging op een kier. Nora glipte erdoor.

De bibliotheek was groot, en de reus was nog groter. Hij zat tegen een muur, met zijn knieën opgetrokken (anders raakte zijn hoofd het plafond). In zijn enorme hand hield hij een klein boek.

"Hallo," zei Nora rustig.

De reus keek haar verbaasd aan. "Je bent niet bang?"

"Moet dat dan?" vroeg Nora.

De reus glimlachte verlegen. "De meeste mensen zijn bang voor mij. Ik ben groot. Ik klink eng. Maar eigenlijk... ik ben heel verlegen. En ik hou heel veel van boeken."

"Waarom zit je hier?" vroeg Nora.

"Mijn berg is afgesleten," zuchtte de reus. "Vroeger woonde ik op een berg met een grote eik. Ik las daar mijn boeken. Maar de berg werd kleiner door regen en wind, en op een dag was hij gewoon... weg. Ik wist niet waar ik heen moest. Toen vond ik deze bibliotheek. Hier waren zoveel boeken. Ik dacht: hier ben ik thuis. Maar nu ben ik te groot, en kan ik niet meer naar buiten."

"Wat lees je?" vroeg Nora.

De reus liet zijn boek zien. Het was een sprookjesboek. "Mijn favoriet," zei hij. "Hier zit een verhaal in over een reus die vrienden wordt met een prinses. Ik wil ook ooit een vriend hebben."

Nora ging naast hem zitten. "Mag ik mee lezen?" vroeg ze.

De reus knikte zo hard dat het boek bijna uit zijn hand viel.

Ze lazen samen, urenlang. Nora las hem ook nieuwe boeken voor, want hij was zo verlegen dat hij niet altijd de moed had om alleen iets uit te kiezen.

De volgende dag kwam Nora terug. En de dag daarna ook. Al snel kwamen er andere kinderen mee. Ze zaten in een kring rond de reus, en hij las hen voor met zijn diepe, mooie stem.

De stad bouwde een speciale grote deur, zodat de reus 's avonds soms een wandelingetje kon maken. Hij werd de boekenreus genoemd, en hij was de favoriete bibliothecaris die de stad ooit had gehad.

En Nora? Zij bleef zijn allerbeste vriendin.

~ Einde ~