Het Bibberbijterbeest

~ niet alles is wat het lijkt ~

Onder Nora's bed woonde een Bibberbijterbeest. Tenminste, dat had Nora bedacht. Want soms hoorde ze 's nachts geritsel. En soms voelde ze iets aan haar dekens trekken. En haar grote broer Tom had gezegd: "Dat is een Bibberbijterbeest. Het bijt in dekens. Pas op je tenen."

Nora was bang. Ze deed elke avond haar voeten heel snel onder de dekens, en ze keek nooit, nooit, nooit onder haar bed.

Op een nacht hoorde ze het weer. Geritsel. Geschuifel.

En toen, heel zacht: een snik.

Een snik?

Nora hield haar adem in. Ja, weer een snik. Iemand of iets onder haar bed huilde.

Heel voorzichtig, heel langzaam, leunde Nora naar de rand van het bed en gluurde eronder.

Daar zat een klein bibberend wezentje. Het was harig en bruin, met grote ronde ogen en twee kleine tandjes. Het was niet veel groter dan een muis. En het zat te huilen.

"Hé," fluisterde Nora.

Het wezentje schrok zo erg dat het in een hoekje wegkroop. "Niet schreeuwen!" piepte het. "Niet aaien! Niet mij grijpen!"

"Ik schreeuw niet," zei Nora zacht. "Waarom huil je?"

Het wezentje keek op met grote ogen. "Iedereen is bang voor mij," zei het. "Maar ik ben helemaal niet eng. Ik ben gewoon... klein. En verlegen. En ik woon hier omdat het warm is."

"Ben je een Bibberbijterbeest?" vroeg Nora.

"Een wat?"

"Mijn broer zei dat er een Bibberbijterbeest onder mijn bed woont. Dat het in dekens bijt."

Het wezentje keek beledigd. "Ik bijt nergens in! Ik eet stof. En heel soms een kruimeltje."

Nora lachte zachtjes. Een Bibberbijterbeest dat alleen stof at? Dat was helemaal niet eng.

"Hoe heet je echt?" vroeg ze.

"Pluffel," zei het wezentje. "Mijn naam is Pluffel."

"Pluffel, wil je niet meer huilen? Ik vind je heel lief."

Pluffel snufte. "Echt?"

"Echt waar." Nora maakte een klein kussentje van een sok en legde dat onder het bed. "Dit is voor jou. En morgen breng ik een schoteltje water."

Pluffel kroop op het kussentje en spinde zachtjes, zoals een klein motortje.

Vanaf die nacht was Nora niet meer bang voor wat onder haar bed woonde. En Pluffel? Die woont er nog steeds. Hij eet stof, drinkt zijn water, en past in zijn eentje op Nora's bed.

De volgende ochtend zei Nora tegen haar broer: "Tom, een Bibberbijterbeest bestaat niet. Maar onder mijn bed woont iemand die veel liever is dan jij denkt."

En Tom? Die wist niet wat hij ervan moest denken.

~ Einde ~