De Cake die Bleef Groeien

~ delen helpt altijd ~

Nora wilde graag een cake bakken. Haar mama gaf haar een recept, en samen mengden ze meel, eieren, suiker, boter en melk.

Toen Nora alleen in de keuken stond (mama was even naar de telefoon), zag ze een potje staan waar ze niet eerder op had gelet. Op het potje stond: 'Magisch poeder. Niet meer dan een snufje.'

"Een snufje magisch poeder in een cake?" dacht Nora. "Dat klinkt geweldig!"

Ze deed een snufje in het beslag. Toen dacht ze: misschien is een snufje niet genoeg. Ze deed nog een snufje. En nog een. En toen, voor de zekerheid, leegde ze het hele potje in de kom.

Mama kwam terug en zette de cake in de oven. "Veertig minuten," zei ze. "Dan halen we hem eruit."

Na vijftien minuten zei Nora: "Mama, de cake stoot tegen het deksel van de oven."

Mama keek. De cake was inderdaad enorm geworden. Ze opende de oven en haalde hem eruit. Nora zette hem op tafel.

Na nog tien minuten was de cake zo groot als een voetbal. Toen zo groot als een autoband. Toen zo groot als een wasmand.

"Eh," zei mama, met grote ogen. "Wat heb je gedaan?"

"Een beetje magisch poeder," piepte Nora.

"Een beetje?"

"Misschien... een heel beetje veel."

De cake groeide door. Hij vulde de keukentafel. Toen drukte hij tegen het plafond. Mama en Nora schoven hem snel de tuin in. Daar bleef hij groeien, en groeien, en groeien.

Ze konden hem niet stoppen. Maar gelukkig had Nora een idee.

"Mama, we moeten hem opeten! Als we hem opeten, kan hij niet meer groeien."

"Wij twee kunnen dat nooit op."

"Dan vragen we hulp!"

Nora rende de straat in. "Iedereen! Iedereen! Er is gratis cake!"

En de hele buurt kwam. De buurman met zijn drie kinderen. De oude meneer van nummer tien. De jonge moeder met haar baby. De postbode. Iedereen kwam met een vork of een lepel.

Ze begonnen te eten. De cake was heerlijk: zacht, sappig, vol smaak. Niemand had ooit zoiets lekker geproefd.

Hoe meer ze aten, hoe langzamer hij groeide. En toen, na een uur, was hij eindelijk klein genoeg om in een normale taartvorm te passen.

De hele buurt zat in Nora's tuin, vol cake, met stukjes glazuur op hun wangen. Iedereen lachte.

"Magisch poeder," zei mama hoofdschuddend. "Misschien moet ik dat potje toch ergens hoger opbergen."

"Maar mama," zei Nora, "weet je wat ik heb geleerd? Als je iets te veel hebt, kan je het altijd delen. Dan wordt het probleem juist een feest."

Mama gaf haar een knuffel. "Dat is de wijste les van vandaag."

Vanaf die dag bakte Nora soms nog een cake, maar nu altijd met precies de juiste hoeveelheden. En als ze meer maakte dan nodig, deelde ze hem met de buurt. Want dat is het allerleukst.

~ Einde ~