Het Vergeten Verjaardagscadeau

~ wat is er zo bijzonder aan dit pakje? ~

Op een regenachtige zondagmiddag rommelde Nora op zolder. Tussen de oude dozen vond ze een klein pakje. Het was ingepakt in vergeeld papier, met een rood lintje eromheen. Op het kaartje stond met krullerige letters: 'Voor Nora, met liefde van Oma Roos.'

Nora kende geen Oma Roos. Ze rende naar beneden. "Mama! Wie is Oma Roos?"

Mama keek verbaasd. Toen werd ze stil. "Oma Roos was de mama van mijn mama," zei ze zacht. "Ze is gestorven voordat jij geboren werd. Maar ze wist dat jij eraan kwam. Ze was zo blij."

Mama liep mee naar zolder. Toen ze het pakje zag, vulden haar ogen zich met tranen. "Dit was haar laatste cadeau," zei ze. "Voor jouw eerste verjaardag. Maar we hebben het toen niet kunnen vinden. We waren zo verdrietig."

Voorzichtig pakte Nora het pakje uit. In het papier zat een doosje, en in het doosje zat een ketting. Aan de ketting hing een klein zilveren bloemetje. En in het hartje van het bloemetje zat een minuscuul foto. Een baby. Nora zelf.

"Hoe kon ze die foto hebben?" fluisterde Nora.

Mama veegde een traan weg. "Ze had altijd al gezegd dat ze jou kende, nog voor je geboren was. Ze droomde van jou. Ik denk... ik denk dat ze gewoon altijd wist hoe jij eruit zou zien."

In het doosje zat ook een brief. Nora vouwde hem open. Het handschrift was netjes, met krullen.

"Lieve Nora," stond er. "Welkom in de wereld. Ik zal jou misschien niet meer zien, maar ik weet alvast dat jij prachtig bent. Draag deze bloem als je verdrietig bent, of als je blij bent, of als je niet weet hoe je je voelt. Het is een familiebloem. Hij heeft al veel meegemaakt. Hij is sterk, zoals jij sterk bent. Vergeet nooit dat je geliefd bent door mensen die je niet eens hebt ontmoet. Met heel veel liefde, Oma Roos."

Nora drukte de ketting tegen haar borst. Het bloemetje voelde warm aan.

Ze deed de ketting om, en sindsdien droeg ze hem elke dag. Soms als ze verdrietig was, raakte ze het bloemetje aan, en dan voelde het bijna alsof iemand haar van heel ver weg een knuffel gaf.

"Mama," zei ze die avond, "vertel me eens over Oma Roos."

En dat deed mama. Tot diep in de avond. Nora luisterde naar verhalen over een oma die ze nooit had ontmoet, maar die haar nu beter kende dan ooit.

~ Einde ~