Het Bos Achter de Spiegel

~ wat als jouw kamer geheim deurtje had? ~

Nora had altijd al iets vreemds aan haar slaapkamerspiegel gevonden. Soms, als ze er recht voor stond, zag ze in de hoek iets wat er niet hoorde te zijn. Een blaadje. Een vlinder. Een keer zelfs een konijn.

Op een avond, toen ze haar tanden poetste, raakte ze de spiegel per ongeluk aan. Haar vingers gingen erdoorheen.

Ze trok haar hand snel terug. De spiegel was nog steeds glad. Maar toen ze er opnieuw aan voelde, gleed haar hand er weer doorheen. Het voelde koel, alsof ze in water stak.

Voorzichtig stak Nora eerst haar arm erin, toen haar hoofd. En toen ze een diepe ademhaling deed, stapte ze er helemaal doorheen.

Aan de andere kant stond ze in een bos. Maar dit bos was anders dan elk bos dat ze ooit had gezien. De bladeren waren niet groen, maar zilver. De stammen waren niet bruin, maar glanzend wit. En tussen de bomen liep een paadje van glanzende kiezelstenen.

Nora begon te wandelen. Het was stil, maar niet eng. Het was alsof het bos zacht ademhaalde.

Na een tijdje kwam ze bij een open plek. Daar stond een tafeltje, en aan het tafeltje zaten drie dieren: een eekhoorn, een vos, en een hert. Ze dronken thee uit kleine glanzende kopjes.

"Eindelijk!" zei het hert. "We wachten al heel lang op je."

"Op mij?" vroeg Nora verbaasd.

"Op iemand," zei de vos. "De spiegel laat alleen mensen door die echt nieuwsgierig zijn. En wie nieuwsgierig is, is altijd welkom."

Ze nodigden Nora uit om mee thee te drinken. De thee smaakte naar regen en honing tegelijk.

"Wat is dit voor een plek?" vroeg Nora.

"Het Spiegelbos," zei de eekhoorn. "Hier komen dromen die nog niet gedroomd zijn. Hier wonen ideeën die nog niet bedacht zijn. Het is een wereld die wacht, een wereld vol misschien."

"Kan ik hier blijven?" vroeg Nora.

"Een tijdje wel," zei het hert. "Maar je moet voor het ochtendgloren terug zijn. Anders raakt de spiegel je vergeten, en kan je niet meer terug."

Nora bleef nog een uurtje. Ze speelde verstoppertje tussen de zilveren bomen. Ze leerde een lied dat alleen het Spiegelbos kende. Ze plukte een handvol zilveren bladeren.

Toen liep ze terug naar de spiegel, en stapte erdoorheen. Haar slaapkamer was warm en vertrouwd. Op haar bed lagen de zilveren bladeren, en ze glansden zachtjes.

Vanaf die avond ging Nora soms door de spiegel. Niet vaak, want ze wilde de magie sparen. Maar wel genoeg om te onthouden: er bestaan altijd geheime werelden, voor wie nieuwsgierig genoeg is om ze te vinden.

~ Einde ~