De Wolkenkapper

~ wie maakt al die mooie vormen? ~

Op een zomerdag lag Nora in het gras met haar buurmeisje Anouk. Ze speelden hun favoriete spel: dieren zoeken in de wolken.

"Daar! Een olifant!" wees Anouk.

"En daar een schip!" zei Nora. "Met een echte mast!"

"Hoe komen die wolken eigenlijk in vormen?" vroeg Anouk.

Nora had daar nog nooit over nagedacht. "Ik weet het niet," zei ze.

Op dat moment dwarrelde er iets uit de lucht. Een klein voorwerp. Het viel precies tussen de twee meisjes in het gras.

Het was een schaartje. Maar geen gewoon schaartje: een schaartje gemaakt van glas, met zilveren handvatten.

En daarna kwam er een briefje gedwarreld.

"Hallo daar beneden. Mijn schaar is uit mijn zak gevallen. Zouden jullie hem terug kunnen brengen? Klim op de hoogste boom om twaalf uur 's middags. Dan haal ik hem op. Vriendelijke groeten, De Wolkenkapper."

Nora en Anouk keken elkaar aan met grote ogen.

"De Wolkenkapper?" zeiden ze tegelijk.

Om twaalf uur klommen ze in de grote eik bij de speeltuin. Ze namen het schaartje mee.

Stipt om twaalf uur kwam er iemand uit de wolken naar beneden. Het was een lange, dunne meneer met een grote witte snor en een hoge hoed. Hij stond op een wolk, en de wolk gleed langzaam omlaag tot bij de boom.

"Aha!" zei hij. "Dank jullie wel! Zonder mijn schaar ben ik nutteloos."

"Bent u écht de Wolkenkapper?" vroeg Nora.

"Inderdaad," zei de meneer trots. "Ik knip de wolken in vormen. Hartjes, dieren, hoedjes, alles wat de mensen leuk vinden. Het is mijn werk om de hemel mooi te houden."

"Mag ik eens proberen?" vroeg Nora.

De Wolkenkapper aarzelde. "Tja... heel even dan. Spring maar op mijn wolk."

Nora en Anouk sprongen. De wolk was zacht en warm, als een dekbed.

Boven aangekomen kreeg Nora het schaartje. "Knip voorzichtig," zei de Wolkenkapper. "Een wolk is dunner dan papier."

Nora keek naar een vierkante wolk. Ze begon te knippen. Knip, knip, knip. En toen ze klaar was, zweefde er een prachtig hartje door de lucht.

"Mooi!" lachte de Wolkenkapper. "Je hebt talent."

Anouk knipte een ster. De Wolkenkapper knipte een konijn, gewoon om te laten zien hoe het echt gedaan moest worden.

Voor ze het wisten, was het tijd om terug te gaan. De Wolkenkapper bracht ze terug naar de boom.

"Dank jullie voor het schaartje," zei hij. "Kijk vanavond eens goed naar de hemel. Daar zien jullie jullie eigen knipsels voorbij komen."

En ja hoor. Die avond zagen Nora en Anouk hun eigen hartje en ster in de lucht voorbijdrijven. Een week lang bleven ze ronddrijven, voordat ze in nieuwe vormen werden geknipt.

Vanaf die dag kijken Nora en Anouk altijd extra goed naar de wolken. Want elke vorm die ze zien, is gemaakt door iemand. Vaak door de Wolkenkapper. En soms, heel soms, door een meisje of een jongen die mochten meehelpen.

~ Einde ~